பாடகர் ஜெயசந்திரன் 75 ❤️ மயங்கினேன் சொல்லத் தயங்கினேன் உன்னை விரும்பினேன் உயிரே 💕

இசைஞானியாரின் பாடல்களில் பரவலான ஈர்ப்பைக் கொண்ட பாடல்களை திரட்டினால் கை கொள்ளாத அளவு எண்ணற்ற முத்துகள் இருக்குமென்றாலும் கையில் அள்ளும் போது முதலில் விலகி விடாது சிக்கும் பாட்டென்றால் இந்தப் பாடல் கண்டிப்பாக இருக்கும். என்னைப் போன்றே பலருக்கும் இது புத்துணர்ச்சிக்கான மருந்தென்றால் மிகையில்லை.

ஒரு பக்கம் விரக்தி, சோகம், இயலாமை, சுயபச்சாதாபம் கொண்டு ஒருதலையாய்க் காதலித்தவள் மருகிப் புலம்ப, இன்னோர் பக்கம் அவள் எடுத்துக் கொடுத்த காதல் மொழிகளையே தான் நேசித்தவள் மீது பகிரும் போது அந்தக் காதலன் குரலில் தேங்கி நிற்கும் குதூகலமும், துள்ளலும், ஏக்கத்தின் நேரான சிந்தனையுமாக இந்தப் பாடல் இரட்டை வேடம் கொண்டிருக்கிறது.

“மயங்கினேன் சொல்லத் தயங்கினேன்

உன்னை விரும்பினேன் உயிரே….”

என்று தொடங்கும் போதே தோல்வி கண்டவளின் மனப்பாட்டை எவ்வளவு துயர் சுமந்து ஏக்கத் தொனியோடு கொடுக்கிறார் இந்த சுசீலா பாருங்கள்.

அதையே மீள ஒப்புவிக்கும் ஜெயச்சந்திரன் குரலை

இந்த இடத்தில் வாசிப்பதை நிறுத்தி விட்டு ஒரு கணம் கேட்டுப் பாருங்கள் நான் சொல்லும் அந்தக் குதூகலம் உங்களிடம் கடத்தப்பட்டு விடும்.

தன் காதலியைக் காணுமிடத்து ஒரு காதலனுக்கு எழும் உள்ளத்து உணர்வை அப்படியே கொட்டிக் கொடுக்கிறது.

முதல் சரணத்தில் நின்றாடும் புல்லாங்குழல் ஓலியோடு கலக்கும் இசைத் துள்ளலைக் கேட்கும் கணமெல்லாம் ஊர்க் கோயில் கேணியின் படிக்கட்டுகளின் அந்தம் வரை துள்ளி ஓடும் உணர்வே எழும். காதலிக்கும் காலத்தில் தான் நேசித்தவரைக் காணும் போது எழும் சிலிர்ப்புக்கு நிகரானது இந்த ஒட்டுமொத்தப் பாட்டும்.

அந்த ஊரையே தன்னுடைய அடாவடியால் கட்டிப் போட்டவனுக்குள் ஒட்டியிருக்கும் வெள்ளாந்தித் தனம் கண்டு அவனை நேசிப்பவன், அவன் மனசில் தன் மாமன் மகள் பரிசம் போட்டிருப்பதைக் கண்டு, தன் காதலை மறைத்து அவனுக்குக் காதல் பாடம் சொல்லிக் கொடுக்கிறாள். ஆனாலும் அந்தப் பாடத்தின் இரண்டு பரிமாணங்களையும் தொடாமல் விட முடிவதில்லை. தன்னுள் தேக்கிய காதலையும், அது கொடுத்த பிரிவையும் தன்னுள் பாடி, அவனுக்குக் கொடுக்கும் போது அதை நேரான சிந்தனையோட்டமாக்கி விடுகிறாள்.

“ஒன்றாகும் பொழுதுதான்

இனிய பொழுதுதான்

உந்தன் உறவுதான் உறவு!”

இப்படியே சொல்லிக் கொடுப்பவள்

“அந்த நாளை எண்ணி நானும்”

என்று அவனுக்குக் கொடுத்து விட்டு

“அந்த நாளை எண்ணி நானும் வாடினேனே”

வாடும் பருவத்தைத் தனக்காக்கிக் கொள்கிறாள்.

அது போலவே முதல் சரணத்தில்

“இரு கண்ணும் என் நெஞ்சும்” என்று போகும் போது

“நீரிலாடுமோ?” என்பதைத் தனதாக்கிக் கொள்கிறாள்.

அங்கே தான் நிற்கிறது உண்மைக் காதல்.

பாடலை முடிக்கும் போதும் “மயங்கினேன் சொல்லத் தயங்கினேன்” என்று ஆரம்பிக்கும் போது அந்த “மயங்கினேன்” என்ற சொல்லில் எவ்வளவு தூரம் உடைந்து போகிறாள் என்பதை பி.சுசீலாவின் குரல் கீழிறங்கி மேல் வரும் கணம் உணரலாம்.

பாடகர் ஜெயச்சந்திரனின் 75 வது பிறந்த நாளைக் கொண்டாடிக் கொண்டிருக்கும் இந்த வேளை இந்தப் பாட்டு காலாகாலத்துக்கும் அவரின் புகழை உயிர்ப்பித்திருக்கும். அது மட்டுமா ஜெயேட்டன் பயபக்தியோடு நேசிக்கும் இசையரசி சுசீலாவுக்கும், புரட்சிக் கலைஞர் தன்னால் இவ்வளவு வெள்ளாந்தித்தனத்தை நளினத்தோடு காட்ட முடியும் என்று நிரூபித்த வகையிலும் இந்த எல்லோரையும் கொண்டாடி நம்மையும் கொண்டாட வைக்கிறது.

ஆத்மார்த்தமான அன்பைத் தேடும் அனைவருக்கும் இதுவொரு தேசிய கீதம். வார்த்தைக் கட்டுக்குள் எழுத முடியாத உணர்வலைகளை எழுப்பும் உன்னதம் இது.

மயங்கினேன் சொல்லத் தயங்கினேன்

உன்னை விரும்பினேன் உயிரே!

தினம் தினம் உந்தன் தரிசனம்

பெறத் தவிக்குதே மனமே….

இங்கு நீயில்லாத வாழும்

வாழ்வுதான் ஏனோ?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *